با گلهایی که دردستانم نهادی خانه ای می سازم

            فضای خانه ام را را با عطر پیراهنت پر می کنم

           با نگاه مهربانت به هر غریبه ای درس عشق می دهم

          از زنگ صدایت موسیقی ماندن می سازم

           با تک تک حرفهایت ترانه ای از دوستی می سرایم

    و صدای خندیدنت را نوای دوباره زندگی ام  قرار می دهم 

   طراوت و جوانی تو را به گل و مهربانیت را به اسمان می اموزم

         انتظار چشمهایت را به رود می دهم

   با باران پاک چشمهایم باغهای شقایق را اب می دهم

             خستگی ات را با نگاه مهربان از یادت می برم

     با جمله هایی که به من از عشق و صفا اموختی

         گردنبندی از صداقت می بافم و به گردن می اویزم

                      ثانیه ثانیه زندگی را بیادت هستم

             به عشقت وفادار می مانم

              و با قلمی که در دست دارم

          نام زیبای چون خورشید تو را می نویسم

   کور شود چشمهای عاشقم , شکسته شود بند بند انگشتانم,

                                     پاره پاره گردد قلب ساده ام و

            بریده شود زبان بی زبانم

   اگر چهره چون ماه تو,

    نوشتن اسم زیبای تو و عشق پرشکوهت را از یاد ببرم  

                               تا نهایت زندگی

  عشق مرا باور کن

                                    چون من دوستت دارم

            ((اشیانه))

    کنار اشیانه تو اشیانه می کنم 

  فضای اشیانه را پر از ترانه می کنم

                                       کسی سوال می کند بخاطر چه زنده ای ؟

                                        و من برای زندگی تو را بهانه می کنم