کاش ستاره های شب می امدن

د و مرا سوار بر بالهای خود می کردند و به اسمان می بردند

  و از تنهایی  غریبانه شقایق ها نجات می دادند

                     اما افسوس.....افسوس که اینچنین نیست

           هوا بارانی است شب تهی از ستاره ه

 ا و من بی گدار شیشه ها را می شکنم 

   در زیر پلک نورانی مهتاب شبهای بارانی

                              به انتظار تو می نشینم

 و اشک می ریزم

         در دریای طوفانی توهم                  در غروبی زیبا

  با قایقی که بالهای طلایی ان شکسته

                                  روی موجهای نیلی رنگ 

   و من اندوهگین از اینکه نکن

 د غروب این روز هم سر اید و تو باز مرا چشم به راه بگذاری

      (( سپیده عشق )) 

           اسمان همچو صفحه دل من

       روشن از جلوه های مهتاب است

        امشب از خواب خوش گریزانم

      که خیال تو خوشتر از خواب است

                                                  خیره بر سایه های وحشی بید

                                                  می خزم در کوت بستر خویش

                                                     باز دنبال نغمه ای دلخواه

                                                 می نهم سر به روی دفتر خویش

       بی گمان زان جهان رویایی

     زهره بر من فکنده دیده عشق

    می نویسم بر روی دفتر خویش

     جاودان باشی ای سپیده عشق

            ای عشق

عجب راز و نیازی داری ای عشق

  عجب سوز و گدازی داری ای عشق

      بود روزت سیه چون موی معشوق

چه شبهای درازی داری ای عشق