در غروب رفتن تو خنده هایم را  شکستم

                            من برای اولین بار اشکهایم را گسستم

                            زیر باران جدایی تو برایم قصه خواندی

                           من برایت شعر گفتم در دلم اما تو ماندی

                              در غروب رفتن من شدم تنهای تنها

                         توی کوچه زیربارون قلب من رسوای رسوا

                         بی تو ای نامهربانم دل به باران می سپارم

                         من برای بازگشتت لحظه ها را می شمارم

بهروز من .....

اگر باران بودم انقدر مي باريدم تا غبار غم را از دلت پاک کنم ..

اگر اشک بودم مثل باران بهاري به پايت مي گريستم ..

اگر گل بودم شاخه اي از وجودم را تقديم وجود عزيزت ميکردم ..

اگر عشق بودم اهنگ دوست داشتن را برايت مينواختم ..

ولي افسوس که نه بارانم ..نه اشک ..نه گل و نه عشق..

       اما هر چه هستم دوستت دارم...

                                  نفهمیدم ...

                     چه شبها تا سحر نام تو را از دل صدا کردم

                            دلم را با جنون بی کسی ها اشنا کردم

                         نفهمیدم چه رنگی دارد این شبهای شیدایی

                           که قلبم را فقط با خاطراتت مبتلا کردم

                           نفهمیدم که می میرم نباشی مثل پروانه

                         تو را من در ته این کوچه برفی رها کردم

                     چه شبها تا سحر با قاصدک در خلوتی بی رنگ

                        نشستم مو به موی خاطراتت را سوا کردم

                        به پای قاصدک بستم صبوری را شبیه گل

                     نوشتم روی گلبرگش که من بی تو چه ها کردم