تو با یک جرعه از دریای یادت

                                     میان باغ قلبم جا گرفتی

             تو چون یک هدیه فیروزه ای رنگ

                                     مرا بر قایق رویا نشاندی

             و با یک لطف . یک لبخند ساده

                                     مرا به سرزمین عشق خواندی

             و چون حس غریب و واژه سرخ

                                     میان دفتر روحم نشستی

              تو دریایی ترین ترسیم یک موج

                                     تو تنها جاده دل تا خدایی

               تو مثل شوق یک کودک لطیفی

                                     تو مثل عطر یک گلدان رهایی

               تو مثل نغمه موزون باران

                                     به روی اطلسی ها نازنینی

              و تا وقتی که روحم مال اینجاست

                                    به روی صفحه دل می نشینی

    امده ام تا بگویم بی نهایت رسیدن عشق تقدیم تو باد

       امده ام تاسکوت بی دلیل گذشته را به فریادهای بی امان تبدیل کنم

    امده ام تا بگویم بهانه کافیست .چشمانم فدای یک لحظه امدنت