می خواهم از رشته های جانم بستری از گل بسازم

       و حلقه ای از ستارگان اسمان را به پاهایت ببندم

                   و تو را در کلبه عشقم جاودانه اسیر کنم

                    و برای جاودانه داشتنت هر لحظه هزار بار جان دهم

                   شبی غمگین ...

  شبی غمگین, شبی بارانی و سرد

      مرا در غربت فردا رها کرد

 دلم در حسرت دیدار او ماند

      مرا چشم انتظار کوچه ها کرد

  به من می گفت تنهایی غریب است

      ببین با غربتش با من چه ها کرد

  تمام هستی ام بود و ندانست

       که در قلبم چه اشوبی به پا کرد

  و او هرگز شکستم را نفهمید

       اگر چه تا ته دنیا صدا کرد....

چشمانت را برای زندگی می خواهم                 اسمت را برای دلخوشی می خوانم

 دلت را برای عاشقی می خواهم                     صدایت را برای شادابی می شنوم

              دستت را برای نوازش و پایت را برای همراهی می خواهم

عطرت را برای مستی می بویم                      خیالت را برای پرواز می خواهم

                                            و

                                خودت را نیز برای پرستش...

   ای تنها امید زندگی ام

      تا مرز بی نهایت دوستت دارم

 دور نشو زیاد از اینجا یکی اینجا چشم براته         

                    یکی اینجا وقتی نیستی نگرون یه نگاته 

 یه نفر هست که دو چشماش به نگاهت خیره مونده

                             یه نفر که وقتی نیستی , گل عشقشو سوزونده

 دور نشو که بی تو خونه پر دلواپسی میشه        

                             کلبه شاد من وتو قصری از بی کسی میشه

دور نشو ستاره من , اسمون تاریکه بی تو       

                              ماه صد هزار تا قصه , کهکشون تاریکه بی تو 

 دور نشو که وقتی نیستی , عاشقت دلش می گیره

                              اگه چند روزی نباشی ,  از غم و غصه می میره

 اون که بی تو غم چشماش گریه رو شرمنده می کرد

                               وقتی تو نیستی کنارش پر میشه از اشکای سرد

  دور نشو که عاشق تو عمری چشم برات نشسته   

                               زیر بار غم دوریت ,  قلب عاشقش شکسته

  دور نشو ستاره من  , اسمون تاریکه بی تو

                              ماه صدهزار تا قصه , کهکشون تاریکه بی تو

        ( چشمانت )

  بیتوته ای زیر پلک چشمانت بنا کرده ام

 و با مردمان چشمت به زندگی نشسته ام

   پس هیچ کاه چشمانت را

              به گریه وا مدار

   زیرا در یک چشم بر هم زدن

            سقف ارزوها بر سرم

                اوار خواهد شد

  نگاهم کن  تا دستهایم پر از خورشید شود

        من در نگاه تو تازه می شو

  م و با شوقی بی اندازه سرود زندگی می خوانم

           ای تنها دلیل  بودنم نگاهم کن تا دوباره چون غنچه بشکفم

 ساده نوشتن چون ساده زیستن زیباست

          پس ساده و بی تکلف می گویم :

               دوستت دارم  

   کاشکی یک قصه بودی که می شد تورو نوشت 

                    کاشکی همسفر بودی توی راه سرنوشت   

   هر کی داره عالمی 

                    داره شادی و غمی 

                                      من فقط تورو دارم 

                                                       تو همه وجودمی   

     بذار بشناسم تورو 

                     تو منو تنها نذار 

                                        غم بی کسی رو باز 

                                                          تو بیاد من نیار

  کاشکی یک هوس بودی, عشقی زود گذر بودی

                              از تمنای دلم,  کاشکی بی خبر بودی  

   عشق تو مثل خون ,  تو رگای من

                      نقش تو همیشه ,  تو چشای من

                                                یاد تو گرمی  لحظه های من

                                                                 اسم تو شروع  قصه های من

    کاشکی مثل یه راز بودی تا که پنهونت کنم

                                  توی قلب عاشقم ,  عمری زندونت کنم

           (( هستی ام ))

  شبی پرسیدم از خود , هستی ام چیست ؟

     یگانه افتاب روزهای برفی ام ))

  نمی دانم امشب کبوتر افکارم

  بر کدامین بام گمشده در غبار نشسته که

             واژه ها برای یاری ام

          راه را گم کرده اند

   تنها می دانم

 که در این گمگشتگی باید از تو بنویسم

مهربانم !

   با دستان گرمت محبت را حس کردم

 , با محبتت مهر ورزیدن

                     اموختم

   و با مهرت

 دوست داشتن را صادقانه احساس کردم

     و اکنون با دوستی توست

 که واژه ها را

   کنار هم می چینم

  تا بهترین را برایت بنویسم

عزیزم!

  قلبم را فرش زیر پایت می کنم و

 نور چشمانم را فانوس دریای مهربانیت

  تمام شکوفه های سیب

    و غنچه های یاس و مریم را

      با ساغری از اشک چشمانم

  نثار قدمهای بهاریت می کنم

  و همراه دعای خیرم

  بدرقه راهی که می خواهی در پیش گیری

      اما نمی توانم ....

  نمی توانم به روزهایی که زمانه

 هنوز لحظه های با تو بودن

     را شکار نکرده بود نیاندیشم

    به روزهایی

 که روی نیمکت های سنگی خاطره

   چراغی از مهربانی بر می افروختیم

 و خاطره خوش با هم بودن را

 در البوم خیال خویش

                حک می کردیم

بهترینم!

    تا بی نهایت زندگی دوستت دارم

                 (( کوچه))

    شبی دل را بدست کوچه دادم                نمیره هرگز اون لحظه زیادم 

    شبی که با خیال کوچه مردم                 تمام لحظه درد و غصه خوردم 

    گهی بال غم دل در گشودم                     گهی با یاد تو غم را ربودم

     تو رفتی و گذشتی از کنارم                   تو را در خاطرم در کوچه دارم

     گذشتی بی تمنا با نگاهی                      فقط مانده برایم سوز اهی   

     مرا دیوانه اخر, گرجه کردی                 هنوزم مثل یاد کوچه سردی   

 وقتی دفتر خاطراتم را ورق می زنم و تاریخ و شعرهای ان را می خوانم

 می بینم چقدر زود روزها و ماه ها و سالها از پس هم می گذرند

  نازنینم زندگی بدون تو

   مشکلتر از انچه که فکر می کردم به نظر می رسد

    بی تو درخت اقاقیا خشک , اقیانوس دلم غمگین

      و باغ سرسبز دلم بی توهمیشه در خزان بسر می برد 

         پس بمان

  بمان که با تو زندگیم رنگ دیگری بخود می گیرد

            دوستت دارم حتی اگر دوستم نداشته باشی

 

 ای که از عشقت یکجا ساکن نشوم  

        دست از مسلمانی می کشم , مسیحی می شوم

                       انقدر در کشتی عشقت می نشینم شب و روز

                                    یا به عشقت می رسم یا غرق دریا می شوم

     (( یکتای خوب من ))

به ستارگان نگاه کن که شب را شکسته اند

   بی تو شب من شبی بی ستاره است

  افتاب را بنگر

 که غول تاریکی در برابرش می گریزد 

                بی تو روز من افتاب ندارد

 چمنزار را بنگر , لاله ها را نگاه کن

   به زمزمه های جویبار گوش فراده

  بی تو

 دنیای من از چمن و لاله و زمزمه ها تهی ست

          بی تو من هیچم ....

  از پیش من مرو یکتای خوب من

      (( عشق  ))

  خداوندا چرا عشق افریدی

          چرا من را تو عاشق افریدی

                         اگر عاشق شدن کار گناهست

                                          چرا رخسار زیبا افریدی

    با گلهایی که دردستانم نهادی خانه ای می سازم

            فضای خانه ام را را با عطر پیراهنت پر می کنم

           با نگاه مهربانت به هر غریبه ای درس عشق می دهم

          از زنگ صدایت موسیقی ماندن می سازم

           با تک تک حرفهایت ترانه ای از دوستی می سرایم

    و صدای خندیدنت را نوای دوباره زندگی ام  قرار می دهم 

   طراوت و جوانی تو را به گل و مهربانیت را به اسمان می اموزم

         انتظار چشمهایت را به رود می دهم

   با باران پاک چشمهایم باغهای شقایق را اب می دهم

             خستگی ات را با نگاه مهربان از یادت می برم

     با جمله هایی که به من از عشق و صفا اموختی

         گردنبندی از صداقت می بافم و به گردن می اویزم

                      ثانیه ثانیه زندگی را بیادت هستم

             به عشقت وفادار می مانم

              و با قلمی که در دست دارم

          نام زیبای چون خورشید تو را می نویسم

   کور شود چشمهای عاشقم , شکسته شود بند بند انگشتانم,

                                     پاره پاره گردد قلب ساده ام و

            بریده شود زبان بی زبانم

   اگر چهره چون ماه تو,

    نوشتن اسم زیبای تو و عشق پرشکوهت را از یاد ببرم  

                               تا نهایت زندگی

  عشق مرا باور کن

                                    چون من دوستت دارم

            ((اشیانه))

    کنار اشیانه تو اشیانه می کنم 

  فضای اشیانه را پر از ترانه می کنم

                                       کسی سوال می کند بخاطر چه زنده ای ؟

                                        و من برای زندگی تو را بهانه می کنم

    فرشته ای بالهایش را به صورتم زد و گفت:

            امروز اخرین روزی ست که خورشید را می بینی

می توانی تا غروب کنار پنجره بایستی

                 و با اسمان و پرنده هایش حرف بزنی

  می توانی دستهایت را

      در رودخانه ای که از نزدیکی اتاقت می گذرد بشویی

  می توانی مشقهای کودکیت را تمام کنی,

  روی سبزه ها دراز بکشی , درختان را در اغوش بکشی

                    و گلهای سرخ را ببویی

  می توانی اخرین سطر نامه ات را بنویسی

   و روزنامه های صبح و عصر را تا انتها بخوانی

                                و دگمه های پیراهنت را در اینه ببندی

    می توانی زانو به زانوی خدا بنشینی

         و گناهان ریز و درشت و تکراریت را بشماری

                                        و یک دل سیر گریه  کنی

 وقتی که فرشته بسوی بی نهایت پر کشید

    یادم افتاد هنوز کارهای زیادی هست که باید انجام بدهم

         باید صندلی خالی ام را کنار گلدانهای شمعدانی بگذارم  

با ابرهای دلتنگ راه بروم ,

        ارام و بی صدا با ارزوهایم خدا حافظی کنم

    عکس مادرم را ببوسم

     , خطوط ساده دستهای پدرم را به خاطر بسپارم

               و موهای عروسکم را شانه بزنم

   باید دلهایی را که شکسته ام از نو بسازم

                 , چشمهایی را که ندیده ام به دقت ببینم

                صداهایی را که نشنیده ام صمیمانه در اغوش بگیرم

   یکبار دیگر در ساحل پر از گوش ماهی و صدف قدم بزنم

              و مشامم را از عطر تازه ی موجها پر کنم

      و سرانجام باید خدا را سپاس بگویم که اجازه داد عاشق باشم

   با اشیا و کلمات دوست شوم

             و زندگی ام را در میان رویاهای معصوم بگذارم

فرشته انقدر دور می شود

 که فقط ردی از بالهایش را در اسمان هفتم می بینم

             نمیدانم صدایم را می شنود یا   نه

                                اما با همه وجودم فریاد می زنم :

    ای فرشته مهربان از خداوند بزرگ بخواه فرصتی دیگر به من بدهد

   فرصتی برای دوست داشتن  ,  یکروز اصلا کافی نیست

      باور کن هنوز به خیلی ها نگفته ام که دوستشان دارم

   فرصتی دوباره که باز به او که هر روز ساعتم را

      با صدای قلبش و با جذر و مد نفسهاش تنظیم می کنم

                                   بگویم که عاشقانه دوستش دارم 

                            بعد تو .....

 بعد تو مرگ هم اغوش تن و جان من است

 رنگ زیبای دو چشمانت ایمان من است

از زمین تا به فلک نام تو را می پرسم

 ذکر نام تو طبیب تن بی جان من است

  همه شب تابه سحر از می مویت مستم

ار چه می مست ز افکار پریشان من است 

 من در این عشق تو جز اه نجستم چیزی

 گرچه این اه تمام سر و سامان من است

 تا به کی از گل رویت به صدایی دلخوش

   رخ زیبای تو خالق پنهان من است 

اخرین ناله و تمنا که از دل بیرون خیزد 

ناله و فریاد عشقی ست که پایان من است 

      اگه با کسی دیگه اشناشی

  من که جز تو دیگه کسی رو ندارم

 می میرم اگه یه روز از من جدا شی

 چه می شد

                چه می شد گر دل اشفته من

                 به شهر چشم تو عادت نمی کرد  

                     پرستوی نگاهت ناگهان از 

                   دل اشفته ام هجرت نمی کرد

                                              چه می شد اولین روز جدایی

                                                برایم تا قیامت شب نمی شد

                                              وجود پاک و سرشار از امیدت

                                              گرفتار سکوت و شک نمی شد

                   چه می شد زیر باران نگاهت

                     گل نیلوفری را دیده بودم

                    ویا از باغ همسایه شبانه

                    گل مریم برایت چیده بودم         

                                               چه می شد زیر سقف نیلی شب

                                                   کنارم عاشقانه می نشستی

                                                 نمی گفتی مسافر هستی امشب

                                               تو بغض خسته ام را می شکستی

           دوستت دارم...

   و چه زیبا بربخار پنجره نوشتی....

 و چه غم انگیز بود وقتی پاکش کردی...

ای کاش کلامت از برای من بود...

  دوستت دارم را می گویم

   من که تا ابد دوستت دارم

  یگانه عشق من "بهروز" 

کاش ستاره های شب می امدن

د و مرا سوار بر بالهای خود می کردند و به اسمان می بردند

  و از تنهایی  غریبانه شقایق ها نجات می دادند

                     اما افسوس.....افسوس که اینچنین نیست

           هوا بارانی است شب تهی از ستاره ه

 ا و من بی گدار شیشه ها را می شکنم 

   در زیر پلک نورانی مهتاب شبهای بارانی

                              به انتظار تو می نشینم

 و اشک می ریزم

         در دریای طوفانی توهم                  در غروبی زیبا

  با قایقی که بالهای طلایی ان شکسته

                                  روی موجهای نیلی رنگ 

   و من اندوهگین از اینکه نکن

 د غروب این روز هم سر اید و تو باز مرا چشم به راه بگذاری

      (( سپیده عشق )) 

           اسمان همچو صفحه دل من

       روشن از جلوه های مهتاب است

        امشب از خواب خوش گریزانم

      که خیال تو خوشتر از خواب است

                                                  خیره بر سایه های وحشی بید

                                                  می خزم در کوت بستر خویش

                                                     باز دنبال نغمه ای دلخواه

                                                 می نهم سر به روی دفتر خویش

       بی گمان زان جهان رویایی

     زهره بر من فکنده دیده عشق

    می نویسم بر روی دفتر خویش

     جاودان باشی ای سپیده عشق

            ای عشق

عجب راز و نیازی داری ای عشق

  عجب سوز و گدازی داری ای عشق

      بود روزت سیه چون موی معشوق

چه شبهای درازی داری ای عشق