در غروب رفتن تو خنده هایم را  شکستم

                            من برای اولین بار اشکهایم را گسستم

                            زیر باران جدایی تو برایم قصه خواندی

                           من برایت شعر گفتم در دلم اما تو ماندی

                              در غروب رفتن من شدم تنهای تنها

                         توی کوچه زیربارون قلب من رسوای رسوا

                         بی تو ای نامهربانم دل به باران می سپارم

                         من برای بازگشتت لحظه ها را می شمارم

بهروز من .....

اگر باران بودم انقدر مي باريدم تا غبار غم را از دلت پاک کنم ..

اگر اشک بودم مثل باران بهاري به پايت مي گريستم ..

اگر گل بودم شاخه اي از وجودم را تقديم وجود عزيزت ميکردم ..

اگر عشق بودم اهنگ دوست داشتن را برايت مينواختم ..

ولي افسوس که نه بارانم ..نه اشک ..نه گل و نه عشق..

       اما هر چه هستم دوستت دارم...

                                  نفهمیدم ...

                     چه شبها تا سحر نام تو را از دل صدا کردم

                            دلم را با جنون بی کسی ها اشنا کردم

                         نفهمیدم چه رنگی دارد این شبهای شیدایی

                           که قلبم را فقط با خاطراتت مبتلا کردم

                           نفهمیدم که می میرم نباشی مثل پروانه

                         تو را من در ته این کوچه برفی رها کردم

                     چه شبها تا سحر با قاصدک در خلوتی بی رنگ

                        نشستم مو به موی خاطراتت را سوا کردم

                        به پای قاصدک بستم صبوری را شبیه گل

                     نوشتم روی گلبرگش که من بی تو چه ها کردم

  تو مثل طلوع خورشید تو شبای بی ستاره

                             تو مثل ابر بهاری که از اسمون می باره

   توی محراب عبادت قلب و روحم بی قراره

                             تویی توتیای چشمم. کاش که این چشمام بباره

    تو عبادت رو به قبله با یه قلب پاره پاره

                              میشینم تا وجودت رو دلم مرهم بزاره

    کاش می شد یه روز پاییز ابر رحمتت بباره

                               میشینم تو حرم عشق . اره اون روزم بهاره  

                                  تو یعنی.....

   اگر دریای دل ابی ست تویی فانوس شبهایش

                                اگر ایینه یک دنیاست تویی معنای دنیایش 

    تو یعنی دسته ای گل را از ان سوی افق چیدن

                                 تو یعنی پاکی باران تو یعنی لذت دیدن

     تو یعنی یک شقایق را به یک پروانه بخشیدن

                                  تو یعنی از سحر تا شب به زیبایی درخشیدن

     تو یعنی یک کبوتر را ز تنهایی رها کردن

                                  خدای اسمانها را به ارامی صدا کردن

      تو یعنی مثل نیلوفر همیشه مهربان بودن

                                    تو یعنی باغی از مریم تو یعنی کهکشان بودن

       تو یعنی چتری از احساس برای قلب بارانی

                                      تو یعنی پیک ازادی برای روح زندایی

         تو یعنی دست یک گل را بدست اطلسی دادن

                                       تو یعنی در زمستانها به فکر پونه افتادن

          تو یعنی روح باران را متین و ساده بوسیدن

                                        و یا در پاسخ یک لطف به روی غنچه خندیدن

           اگر چه دوری از اینجا تو یعنی اوج زیبایی

                                         کنارم هستی و هر شب به خوابم باز می ایی

            اگر هرگز نمی خوابند دو چشم سرخ و نمناکم

                                          اگر در فکر چشمانت شکسته قلب غمناکم

            ولی یادم نخواهد رفت که یاد تو هنوز اینجاست

                                           میان سایه روشنها . دل شیدای من تنهاست

            اگر یک اسمان دل را به قصد عشق بردارم

                                            میان عشق و زیبایی تو را من دوست دارم

           چه زیبا می شود روزی به پایان اید این یلدا

                                              دل تو اسمان گردد و روح سبز من شیدا

          به یادت تا سحرگاهان نگاهم سرخ و بارانیست

                                               تو تا از دور برگردی به هجران تو زندانیست

   در غبارهای بجا مانده از سکوت

                                                   در خلوت یاسهای پر احساس

                                کنار اینه هایی از جنس باران

                                  هر کجا که تنهایی میشکند

     هر کجا که اولین فرشته خدا را صدا می زند

                                               روی زمزمه های گل سرخ

                  مثل همیشه به دنبال تو می گردم

          غم دل

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم

چه بگویم که غم از دل برود

                                         چون تو بیایی

مهربانم . . . . .

امروز دیوانه وار دنبالت می گشتم

   در تمام خاطراتم و تمام وجودم که

 همیشه کنار و تکیه گاهم  بودی

امروز باز هم دستانم یخ کردو تو را کم داشت

 دیگر از پیدا کردنت نا امید شده ام و انگار باید 

                                                   فقط توی قلبم نگاهت کنم

تو از من گذشتی و من ماندم

 و تمام لحظه هایی که به یاد تو می گذرد و برایت دعا می کند

                                                        بهروز  مهربانم

چشمانم خیس ترین ساحلی ست

 که می تواند تو را

   به اقیانوس عشق بکشاند 

چشمانم پرموج ترین دریای زندگانیست

                پس بیا

بیا که هم من

 و هم اقیانوس برای امدنت

            اغوش می گشاییم

  قایقت را با

مهربان ترین موجها

    به ساحل می رسانم بهترینم

             تو....

       با تو غزل ستاره ها نورانیست

                                 دل در قفس نگاه تو زندانیست

               مگذر ز کوچه باغ احساس

                                 چون بی تو تمام لحظه ها بارانیست  

                گفتی....

 گفتی  که به احترام دل باران باش

              باران شدم و به روی گل باریدم

                            گفتی که ببوس روی نیلوفر را

                                       از عشق تو  گونه های او بوسیدم

 گفتی که ستاره شو دلی روشن کن

              من همچو گل ستاره ها تابیدم

                             گفتی که برای باغ دل پیچک باش

                                         بر یاسمن نگاه تو پیچیدم

 گفتی که برای لحظه ای دریا شو

               دریا شدم و تو را به ساحل دیدم

                              گفتی که بیا و لحظه ای مجنون باش

                                        مجنون شدم و ز دوریت نالیدم 

 گفتی که شکوفه کن به فصل پاییز

               گل دادم و با ترنمت روییدم

                              گفتی که بیا و از وفایت بگذر

                                          از لهجه بی وفاییت رنجیدم 

                    گفتم که بهانه ات برایم کافیست

                      معنای لطیف مهر را فهمیدم

           تو با یک جرعه از دریای یادت

                                     میان باغ قلبم جا گرفتی

             تو چون یک هدیه فیروزه ای رنگ

                                     مرا بر قایق رویا نشاندی

             و با یک لطف . یک لبخند ساده

                                     مرا به سرزمین عشق خواندی

             و چون حس غریب و واژه سرخ

                                     میان دفتر روحم نشستی

              تو دریایی ترین ترسیم یک موج

                                     تو تنها جاده دل تا خدایی

               تو مثل شوق یک کودک لطیفی

                                     تو مثل عطر یک گلدان رهایی

               تو مثل نغمه موزون باران

                                     به روی اطلسی ها نازنینی

              و تا وقتی که روحم مال اینجاست

                                    به روی صفحه دل می نشینی

    امده ام تا بگویم بی نهایت رسیدن عشق تقدیم تو باد

       امده ام تاسکوت بی دلیل گذشته را به فریادهای بی امان تبدیل کنم

    امده ام تا بگویم بهانه کافیست .چشمانم فدای یک لحظه امدنت

خدايا :

 من گمشده ي درياي متلاطم روزگارم

  و تو بزرگواري ! پس اي خدا!

  هيچ مي داني که بزرگوار آن است که

                           گمشده اي را به مقصد برساند ؟

 تا ابد محتاج ياري تو

              رحمت تو ،

                       توجه تو ،

                             عشق تو ،

                                        گذشت تو ،

                                                     مهرباني تو

 ، و در يک کلام ...

                          محتاج توام

                   عشق 

     تو را من زهر شیرین خوانم ای عشق

         که نامی خوشتر از اینت ندانم

         وگر هر لحظه رنگ تازه گیری

          به غیر از زهر شیرینت نخوانم

         تو زهری. زهر گرم سینه سوزی

        تو شیرینی که شور هستی ازتوست

           شراب جام خورشید که جان را

     نشاط از تو . غم از تو . هستی از توست

            به اسانی مرا از من ربودی

               درون کوره غم ازمودی

           دلت اخر به سرگردانیم سوخت

          نگاهم را به سرگردانی گشودی

گفتی که :

"چو خورشید زنم سوی تو پر 

                            چو ماه شبی می کشم از پنجره سر

اندوه که خورشید شدی تنگ غروب

                                                 و

                                افسوس که ماه شدی وقت سحر "